(beetje laat gepost, maar hier is die dan: een beknopt reisverslag van onze eerste fietsvakantie met kinderen)
De eerste drie weken van juni 2009 hebben we de Elberadweg gefietst. In Duitsland is deze route uitgeroepen tot de mooiste fietsroute. De route begint in Praag (Tsjechië) en eindigt in Cuxhaven. Er is een website (www.elberadweg.de) en verschillende routeboekjes.
Lees verder over ‘De ElbeRadweg’
En ze hebben dit ook voor kassa’s.
Van 9 April 2004 tot 1 Mei 2004 hebben we een fietstocht gemaakt door Costa Rica, dit na onze vakantie in Nieuw Zeeland, en weer op de ligfiets. Deze reis is op eigen gelegenheid gemaakt.
Lees verder over ‘Costa Rica op de ligfiets’Hoi,
Groeten uit Hokitika (of zoiets, na een dag kunnen we het nog steeds niet onthouden) aan de westkust van NZ, met ZON! Het regent hier per jaar 7000 mm, dat is 7 meter, dus we zijn blij dat het vandaag droog is.
De bergen hebben we tot nu toe overleefd. Na Hanmer Springs zijn we naar de oostkust van NZ gegaan, om vervolgens weer richting de bergen te trekken. De highway 1 was even schrikken: het kan echt druk zijn op de weg, maar op een lekke band na geen problemen. De bergen op met tegenwind was niet altijd even fijn, vooral als het lijkt dat de weg vlak is, maar in werkelijkheid vals plat omhoog is. Met een overnachting in een hotel aan de voet van de alpen zijn we de steile Porters Pas omhoog gegaan. 10% over 3 kilometer, gemiddeld, het laatste stuk was echt geen 10% meer!!! Met 3 km per uur zijn we omhoog gezwoegd of geklauterd of hoe je het ook wilt noemen. Maar wel alles fietsend! En we zijn niet ingegaan op het aanbod van de hotelmanager om ons voor 10 NZ dollar naar boven te laten brengen! Trots en vooral een geweldig uitzicht op de besneeuwde toppen wachtten ons. Zon, groene weiden, geweldig! Het was meteen de zwaarste dag tot nu toe.
Gisteren de Arthurs Pass overgestoken: niks geen beautiful view, gewoon miezerregen en mist! Daarna een eindeloze afdaling (2 kilometer lang, 16%, goed de remmen inknijpen). Vandaag een dag rust, vinden de beentjes vast fijn, een beklimming op de vroege ochtend vinden ze in ieder geval niet leuk. En morgen verder richting het zuiden, naar de gletsjers.
Gegroet,
de kop is eraf, zowel voor wat betreft het fietsen als de regen.
De vlucht was prima verlopen, behalve dat de stewardessen nogal oud en sjagarijnig zijn bij UAL.
In Washington moesten we de dozen overslepen, de ruimte had twee deuren, door de ene deur kwamen de spullen binnen, daar moesten we de dozen en tassen door de douane tillen, om ze daarna door de andere deur weer naar buiten te geven. Tussen de twee deuren in zag je ons vliegtuig staan, wat een circus.
In Auckland het angstige wachten hoe het allemaal overgekomen was. Het eerste wat gebracht werd was oude tv-doos van een meisje. Dat het een doos was hebben we gereden, het had meer weg van een berg fietsonderdelen. Meisje moest bijna huilen, en ik(bram) begon me al wat zorgen te maken. Daarna kwamen twee fietsen van een Nederlands stel ( zij zwanger, kind van 2-3 bi zeg en lekker een paar weken fietsen) Deze dozen waren ook niet best meer, de fietsen waren OK. Toch weer wat meer reden om me zorgen te maken. Edoch, een opluchting, de dozen waren perfect heel, en naar later bleek was de inhoud ook 100% in orde.
Terwijl ik mijn eerste poging deed te verbranden, de zaak in elkaar gezet. En daarna Auckland in voor wat spullen. De stad in met de bus ging prima, terug hadden we wat meer moeite, aangezien we niet echt wisten waar ons backpackers zat. Hebben de Cup-haven bekeken, waar wat wedstrijdboten kwamen binnenvaren ( nou ja varen , ze werden gesleept), verder weinig bijzonders gedaan ons alleen verbaasd over de enorme hoeveelheid Japanners.
De volgende dag wat rondgefietst ten zuiden van auckland, en inderdaadd aardig wat bekijks. Fietsend gaat het nog wel, maar als we stilstonden hadden we stevast iemand die een praatje kwam maken: Is dat lekker fietsen,moet je geen vlaggetje, wat kost dat, waar koop je dat ( de jongen was best teleurgesteld toen ik vertelde dat je daarvoor best een eind moest fietsen), en tenslotte werden we bij iemand thuis uitgenodigd voor een hapje eten, omdat onze trein ging vertrekken konden we daar geen gebruik van maken.
Ook hier rijden de treinen niet altijd op tijd, we haddn een vertraging van ruim 20 minuten, maar wel een zit/ligplaats en de fietsen gingen net als de bagage van de andere passagiers in een aparte coupe. Om 8.00 ’s ochtends kwamen we brak aan in bewolkt Wellington (In Auckland scheen de zon en was het ca 25 C)Bram heeft kaarten gekregen bij de plaatselijke ANWB, vervolgens zijn we door de regen naar de boot gereden. Nadat alles aan boord was, inclusief de treinen, mochten dan eindelijk de fietsers aan boord ( via de rails…) Ik geloof dat net de laatste fietser aan boord was, toen de boot vertrok.
De boottocht van 3 uur was mooi, vooral het laatste deel waar je de sound (fjord) van Picton in vaart. Als eerste van de boot af en gelijk een mooie heuvelachtig tochtje langs de sound. De eerste heuvel niet vervloekt, de tweede wel! Het is hier erg groen, mooie bloempjes en alles wat bram met moeite in leven houdt, groeit hier volop, als onkruid!!!
Onze overnachting in Havelock was weinig bijzonder. We waren vooral moe, heel erg moe, zal wel te maken hebben met 3, 4? nachtjes kort slapen. En vanmorgen dus wakker geworden met dat zachte getik op je tent. Het regende en tot net regende het nog steeds.
De 75 km durende tocht was vast erg mooi tussen de mist en de regen door. Met heuvels (wederom de tweede zwaar vervloekt), regen en echt doorweekt fietsen, was het niet altijd even leuk. En dit was dan een droog gebied… de westkust schijnt echt nat te zijn! Dus heb ik hier in Nelson een regenjack gekocht. En straks lekker een warme douche, hapje eten en morgen weer verder.
Nog geen foto’s, rolletjes raken niet echt vol als het zo nat is.
Op zich gaat het fietsen wel goed, zo voor de wind langs de kust bij Nelson, of lekker bergaf. Alleen moet dat bergop nog wennen. Verkeer viel me tot nu toe mee, al moet je zo af en toe de berm in om de voorkomen dat een vrachtwagen het voor je doet. Moet wel zeggen dat er leukere dingen zijn dan een stel wielen die met 100 kilometer per uur langs je hoofd suizen. Hebben ook al aardig wat verhalen gehoord van mensen die het opgegeven hebben en maar met de auto verder zijn gegaan.
hoi,
Vandaag verblijven we in Rotorua, een van de vele onuitspreekbare plaatsnamen op het noordereiland. Het lijkt hier wel oudejaarsavond: de hele dag door ruik je de stinkende zwaveldampen die overal uit de grond opstijgt.
Over oud en nieuw gesproken, oudejaarsavond hebben we genegeerd aangezien we het nieuwe jaar zijn begonnen met een wandeling over een (actieve…) vulkaan (de beroemde ‘Tongarira-crossing’). Een erg mooie zonnige dag en een erg mooie wandeling. Veel zwart lavagesteente en bovenop de berg vele andere kleuren. Vanaf de vulkaan konden we ook Mount Taranaki zien, 150 kilometer verderop en meestal is de top ervan niet te zien omdat er een wolk bovenhangt. Wij blij, het was een onbewolkte dag. De wandeling was absoluut de moeite waard ondanks dat je het met enig honderden tegelijk doet. Net als elke toerist zijn wij met de bus afgezet op de ene parkeerplaats om 8 uur later weer te worden opgehaald aan de andere kant.
De treintocht vanuit wellington begon voorspoedig, de conducteur begon over de intercom een ode aan treinreizen in het algemeen en deze reis in het bijzonder. We zouden een hoop te zien krijgen dat vanaf de weg niet zichtbaar was. Dat had hij beter niet kunnen doen. Na ongeveer een half uur werd de trein stilgezet, we moesten wachten tot een andere trein gepasseerd was. Na een half uur kwam de melding dat we nog onbepaalde tijd moesten wachten, er was een aardbeving geweest en ze moesten effe kijken of de rails er nog lagen. Ondertussen zagen we 200 meter verderop het verkeer over de snelweg voortrazen. Enig analogie met de Nederlands Spoorwegen was er reeds, en om het af te maken ook hier hebben ze last van het weer, niet van blaadjes, maar meer van het zonnetje. We waren nog niet vertrokken, of de melding kwam dat de rails te warm werden, dat de trein dan nog maar met 40km/u mag doorrijden en dat we daarom met bussen verder gingen….
Uiteindelijk kwamen we een uur te laat op onze bestemming aan, maar dat is nog ruim binnen de marges die ze/we hier aanhouden dus alles ok, de treinen hebben volgens mij niet echt als doel op tijd te rijden, mar meer om mensemn netjes en beleefd te vervoeren van A naar B. De wegen zijn hier op het noordereiland een stuk drukker, in plaats van vogeltjes hoor je alleen nog maar voortrazende autos. Wel jammer, maar helaas. De laatste dagen hebben we mede vanwege de hitte rustig voortgehobbeld, ’s ochtends fietsen en ’s middags pruttelende blubber en andere vulkanische argressie bekijken. Best wel geinig als je naast je in het weiland tussen de koeien de zure-rook wolken ziet opstijgen, weet niet of dat vlees echt lekker is. Gister de avond doorgebracht in een hot-pool.
Vandaag beetje wandelen door Rotorua, nieuwe hoefijzers voor Marieke kopen en lekkere ( van heel ver hier vandaan dus) biefstuk voor het avondeten. Hierna moeten we wel een beetje voortmaken, anders missen we ons vliegtui nog…..
Zo,
wij zijn weer een stukje verder. Op zich voorloopt alles voorspoedig, alleen met name mijn ( bram is aan het tikken) achterband begon ernstige sporen van slijtage te vertonen. Gewisseld met de voorband, eens kijken of het goed gaat.
Vandaag en morgen zitten we in Wanaka, hier zijn we de eerste andere ligfietsers tegengekomen, we zaggen twee Optima’s allebei ‘lynxen’, we meenden dat Peter en Nienke op twee verschillende fietsen onderweg waren, en inderdaad bleken het andere Nederlanders. Niet tof, zijn we niet meer uniek…
Langs de west-kust hebben we een zeldzame partij mooi weer gehad, op een drietal kleine drubbel-buitjes na, stralende zon en een zachte wind, pas vandaag van Makarora naar Wanaka begon het harder te waaien, lekker wind in de rug.
Vanuit Hokitika zijn we naar de gletschers gefietst, dat was onze langste etappe tot nu toe 140 kilometer. De volgende was daarvoor slechts 25, echter wel over een aantal zeer gemene bulten tussen Frans Josef en Fox glacier. Daar weinig bijzonder gedaan verder, alleen een helicopter vlucht gemaakt boven de gletschen en naar Mount Cook, dat was wel erg mooi moet ik zo zeggen.
De dag naar Haast was onze snelste dag, 120 kilometer met 22 gemiddeld inclusief een paar colletjes, heerlijk als de wind uit de goede richting waait. Haast Pas over was een prettige klim, alleen hadden ze ons niet verteld dat de eerste 4 kilometer heeeel steil zijn, dus stonden we na 3.5 kilometer elkaar aan te kijken van ‘hemel als dit nog verder gaat zo…’, maar dat was na 500 meter over, en lekker hobbelen over de pas, en hard naar beneden.
Snelheidsrecord is pas de volgende dag gebroken, 78 km/u, denk zo een beetje het maximum wat mijn fiets (en ik) leuk vinden.
Nu dus in Wanaka, morgen een dagje nixen, en dan door naar Dunedin. Queenstown is op dit moment enorm druk is ons verteld, en de weg ernaar toe ( over een 1000 meter hoge top) is een grote plakbende van het smeltende asfalt. Dus Queenstown ( en verder naar Milford sound ) bewaren we voor de volgende keer.
Hallo, daar zijn we weer. Deze keer in een backpackers met ‘gratis’ internet, dus daar zullen we maar eens even gebruik van maken. Geen foto’s meer, mijn simcards zijn nog niet vol.
De afgelopen twee dagen bijna duizend kilometer afgelegd van Dunedin naar Wellington. Wel met de fiets maar niet erop deze keer, maar met bus, trein en ferry ( boot mag je niet zeggen schijnt). Morgen nog een stukje treinen, dan gaat het fietsavontuur vanuit ‘National Park’ weer verder richting Auckland, via de borrelende lava, en een stukje Coromandel als we een beetje voortmaken. Fiets met de bus mee was nog een spannend avontuur, na eerst een giegelende japanse/chineze bij het informatie centrum versleten te hebben. ( We willen graag van Dunedin naar ‘National Park – dat is een halte van de trein op het noordereiland-‘, hi hi u bent al op in Dunedin, ja dat weten we, hi hi welk national park, nu wel de halte van de trein op het noordereiland, hi hi u bent op het zuidereiland, ja dat weten we we willen graag naar het noordereiland, niks hi hi meer gelukkig greep een andere dame in en nam de zaak over, met haar hebben we de reis wel weten te boeken en nog lekker gepraat over de incompentie van de eerdere mevrouw, die trouwens ‘Gek’ heette).
Maar goed we hadden een bus geboekt bij AtomicShuttles, met gegarandeerd fietstransport op het fietsrek achter op de bus, speciaal gemaakt voor ‘gewone’ fietsen… bij aankomst was de chaufeur al zwaar over de rooie, op tilt slaan is een understatement toen ik hem wees op onze fietsen, en hem (vriendelijk) vroeg of we even samen konden uitzoeken hoe we de fietsen het beste in Christchurch konden krijgen. ‘Propably the best way is to ride them’ was zijn reactie, waarop hij de centrale belde en me vertelde dat hij me gewoon liet staan als ik de fietsen niet op het rek kreeg. Nu bleek dat onze fietsen heeel makelijk op het rek konden, alle drukte voor niks. Later heeft de chauffeur nog een excuss aangeboden hij had aardig wat problemen gehad op een eerdere rit, en bleek het verder een geschikte kerel, die de ligfietsen achterop de bus eigenlijk ook wel mooi vond. Tijdens de reis nog een andere ligfiets/ligdriewieler koppel gezien, helaas zaten we toen in de bus. We zijn trouwens blij dat we de weg naar Christchurch niet gefietst hebben, de drukke, lange highway-1 bied weinig afwisseling.
Overnachting in Christchurch, de volgende dag (vandaag dus)heeel vroeg op de trein naar Picton, nu hadden onze fietsen een eigen bagagehok, dat was wel mooi. Ook lekker vlot bij het uitladen, niks wachten tot je tas uit de wagen komt, fiets pakken en de boot op. Wel weer wachten tot de treintjes erop gereden zijn. Over drie uur zonovergoten ferry-tocht door de fraaie Sounds van Picton en de Cook-straat is niet zoveel te zeggen. Van Wellington gaan we weer niet zoveel zien, het beroemde Te Papa musuem was helaas dicht ’s avonds.
Na onze laatste mail uit Wanaka, hebben we ons op onze rustdag geestelijk ingespannen. Bij Wanaka bleek ‘Puzzle world’ te liggen, alwaar je je kunt verliezen in een doordacht doolhof, waar je echt na moet denken voor je de route gevonden hebt. Om bij te komen hebben ze een kantine waar houten constructie puzzels liggen, een aantal kende ik (bram) al, eentje ben ik nog steeds niet uit. Die heb ik maar gekocht. Kerst hebben we doorgebracht op de fiets (23.8 gemiddeld) en in het liefelijke Alexandra, verder weinig aandacht besteed aan kerst, wat extra lekkere dingen gekocht. Alleen hadden we de chocola beter niet in het zonnetje moeten laten liggen…..
’s Nacht nog een akkefietje gehad met een import-beest. Ik zeg Marieke, al sinds ze zes is en ik zeg stekels, de meesten kunnen nu wel raden wat er rond te tent scharrelde, voor de anderen het was een heuse egel, deze keer niet plat maar mooi rond. We hadden onze pannen ,met daartussen het vieze zakje van de eerder genoemde chocolade buiten laten liggen, blijkbaar vinden egels behalve slakken en wormen ook chocola lekker. Ik hoorder midden in de nacht gerammel van de pannetjes, hoofd maar eens naar buiten en zit er een egel heel gemoedelijk met de neus tussen onze spullen. Nu wel Marieke wakker gepord ( en dat is geen leuk karwei midden in de nacht) en haar hoofd ook de tent uit. Marieke blij. Foto gemaakt. en plastik maar weggeruimd. De egel was er toen nog niet van overtuigd dat al het eten weg was, tot groot vermaak van Marieke is hij/zij nog een aantal keer door onze pannen gestommeld, ik wilde eigenlijk wel slapen….. Via Ranfurly, naar de Moeraki gefietst, tijdens deze tocht hebben we wederom kennisgemaakt met de ‘Westerly’. We zijn een aantal keer van de weg afgeblazen, gelukkig was er weinig verkeer. Het grote voordeel van eerste kerstdag blijkbaar. Laatste stukje was wel mooi, heuveltje af, storm in de rug, 11 kilometer lang met 40-50 kilometer per uur zonder te hoeven trappen. Moeraki is een snoezig vissersplaatsje, en er liggen wat rotsblokken in het zand, ‘Seen it, Been there’ leuk voor het fotoalbum.
Dus hups naar Dunedin, via een aantal mooie kustweggetjes ( alwaar we een locale kiwi-ligfiets bouwer tegenkwamen, helaas niet op zijn ligfiets maar hij vond die van ons prachtig).
Dunedin was zonnig maar best wel frisjes, denk ongeveer net zo iets als Nederland 10-15 graden. Wel de Albatrossen en penguinen bekeken ( trouwens ook een Albatros vanaf de veerboot gezien) de steilste straat van de wereld niet beklommen en een ochtend lekker lui in een mooi zonnige botanische tuin. de groeten zeggen we dan, prettige jaarwisseling en tot de volgende keer.
