Mail uit Nelson
Gegroet,
de kop is eraf, zowel voor wat betreft het fietsen als de regen.
De vlucht was prima verlopen, behalve dat de stewardessen nogal oud en sjagarijnig zijn bij UAL.
In Washington moesten we de dozen overslepen, de ruimte had twee deuren, door de ene deur kwamen de spullen binnen, daar moesten we de dozen en tassen door de douane tillen, om ze daarna door de andere deur weer naar buiten te geven. Tussen de twee deuren in zag je ons vliegtuig staan, wat een circus.
In Auckland het angstige wachten hoe het allemaal overgekomen was. Het eerste wat gebracht werd was oude tv-doos van een meisje. Dat het een doos was hebben we gereden, het had meer weg van een berg fietsonderdelen. Meisje moest bijna huilen, en ik(bram) begon me al wat zorgen te maken. Daarna kwamen twee fietsen van een Nederlands stel ( zij zwanger, kind van 2-3 bi zeg en lekker een paar weken fietsen) Deze dozen waren ook niet best meer, de fietsen waren OK. Toch weer wat meer reden om me zorgen te maken. Edoch, een opluchting, de dozen waren perfect heel, en naar later bleek was de inhoud ook 100% in orde.
Terwijl ik mijn eerste poging deed te verbranden, de zaak in elkaar gezet. En daarna Auckland in voor wat spullen. De stad in met de bus ging prima, terug hadden we wat meer moeite, aangezien we niet echt wisten waar ons backpackers zat. Hebben de Cup-haven bekeken, waar wat wedstrijdboten kwamen binnenvaren ( nou ja varen , ze werden gesleept), verder weinig bijzonders gedaan ons alleen verbaasd over de enorme hoeveelheid Japanners.
De volgende dag wat rondgefietst ten zuiden van auckland, en inderdaadd aardig wat bekijks. Fietsend gaat het nog wel, maar als we stilstonden hadden we stevast iemand die een praatje kwam maken: Is dat lekker fietsen,moet je geen vlaggetje, wat kost dat, waar koop je dat ( de jongen was best teleurgesteld toen ik vertelde dat je daarvoor best een eind moest fietsen), en tenslotte werden we bij iemand thuis uitgenodigd voor een hapje eten, omdat onze trein ging vertrekken konden we daar geen gebruik van maken.
Ook hier rijden de treinen niet altijd op tijd, we haddn een vertraging van ruim 20 minuten, maar wel een zit/ligplaats en de fietsen gingen net als de bagage van de andere passagiers in een aparte coupe. Om 8.00 ’s ochtends kwamen we brak aan in bewolkt Wellington (In Auckland scheen de zon en was het ca 25 C)Bram heeft kaarten gekregen bij de plaatselijke ANWB, vervolgens zijn we door de regen naar de boot gereden. Nadat alles aan boord was, inclusief de treinen, mochten dan eindelijk de fietsers aan boord ( via de rails…) Ik geloof dat net de laatste fietser aan boord was, toen de boot vertrok.
De boottocht van 3 uur was mooi, vooral het laatste deel waar je de sound (fjord) van Picton in vaart. Als eerste van de boot af en gelijk een mooie heuvelachtig tochtje langs de sound. De eerste heuvel niet vervloekt, de tweede wel! Het is hier erg groen, mooie bloempjes en alles wat bram met moeite in leven houdt, groeit hier volop, als onkruid!!!
Onze overnachting in Havelock was weinig bijzonder. We waren vooral moe, heel erg moe, zal wel te maken hebben met 3, 4? nachtjes kort slapen. En vanmorgen dus wakker geworden met dat zachte getik op je tent. Het regende en tot net regende het nog steeds.
De 75 km durende tocht was vast erg mooi tussen de mist en de regen door. Met heuvels (wederom de tweede zwaar vervloekt), regen en echt doorweekt fietsen, was het niet altijd even leuk. En dit was dan een droog gebied… de westkust schijnt echt nat te zijn! Dus heb ik hier in Nelson een regenjack gekocht. En straks lekker een warme douche, hapje eten en morgen weer verder.
Nog geen foto’s, rolletjes raken niet echt vol als het zo nat is.
Op zich gaat het fietsen wel goed, zo voor de wind langs de kust bij Nelson, of lekker bergaf. Alleen moet dat bergop nog wennen. Verkeer viel me tot nu toe mee, al moet je zo af en toe de berm in om de voorkomen dat een vrachtwagen het voor je doet. Moet wel zeggen dat er leukere dingen zijn dan een stel wielen die met 100 kilometer per uur langs je hoofd suizen. Hebben ook al aardig wat verhalen gehoord van mensen die het opgegeven hebben en maar met de auto verder zijn gegaan.