Rotorura
hoi,
Vandaag verblijven we in Rotorua, een van de vele onuitspreekbare plaatsnamen op het noordereiland. Het lijkt hier wel oudejaarsavond: de hele dag door ruik je de stinkende zwaveldampen die overal uit de grond opstijgt.
Over oud en nieuw gesproken, oudejaarsavond hebben we genegeerd aangezien we het nieuwe jaar zijn begonnen met een wandeling over een (actieve…) vulkaan (de beroemde ‘Tongarira-crossing’). Een erg mooie zonnige dag en een erg mooie wandeling. Veel zwart lavagesteente en bovenop de berg vele andere kleuren. Vanaf de vulkaan konden we ook Mount Taranaki zien, 150 kilometer verderop en meestal is de top ervan niet te zien omdat er een wolk bovenhangt. Wij blij, het was een onbewolkte dag. De wandeling was absoluut de moeite waard ondanks dat je het met enig honderden tegelijk doet. Net als elke toerist zijn wij met de bus afgezet op de ene parkeerplaats om 8 uur later weer te worden opgehaald aan de andere kant.
De treintocht vanuit wellington begon voorspoedig, de conducteur begon over de intercom een ode aan treinreizen in het algemeen en deze reis in het bijzonder. We zouden een hoop te zien krijgen dat vanaf de weg niet zichtbaar was. Dat had hij beter niet kunnen doen. Na ongeveer een half uur werd de trein stilgezet, we moesten wachten tot een andere trein gepasseerd was. Na een half uur kwam de melding dat we nog onbepaalde tijd moesten wachten, er was een aardbeving geweest en ze moesten effe kijken of de rails er nog lagen. Ondertussen zagen we 200 meter verderop het verkeer over de snelweg voortrazen. Enig analogie met de Nederlands Spoorwegen was er reeds, en om het af te maken ook hier hebben ze last van het weer, niet van blaadjes, maar meer van het zonnetje. We waren nog niet vertrokken, of de melding kwam dat de rails te warm werden, dat de trein dan nog maar met 40km/u mag doorrijden en dat we daarom met bussen verder gingen….
Uiteindelijk kwamen we een uur te laat op onze bestemming aan, maar dat is nog ruim binnen de marges die ze/we hier aanhouden dus alles ok, de treinen hebben volgens mij niet echt als doel op tijd te rijden, mar meer om mensemn netjes en beleefd te vervoeren van A naar B. De wegen zijn hier op het noordereiland een stuk drukker, in plaats van vogeltjes hoor je alleen nog maar voortrazende autos. Wel jammer, maar helaas. De laatste dagen hebben we mede vanwege de hitte rustig voortgehobbeld, ’s ochtends fietsen en ’s middags pruttelende blubber en andere vulkanische argressie bekijken. Best wel geinig als je naast je in het weiland tussen de koeien de zure-rook wolken ziet opstijgen, weet niet of dat vlees echt lekker is. Gister de avond doorgebracht in een hot-pool.
Vandaag beetje wandelen door Rotorua, nieuwe hoefijzers voor Marieke kopen en lekkere ( van heel ver hier vandaan dus) biefstuk voor het avondeten. Hierna moeten we wel een beetje voortmaken, anders missen we ons vliegtui nog…..