Wellington
Hallo, daar zijn we weer. Deze keer in een backpackers met ‘gratis’ internet, dus daar zullen we maar eens even gebruik van maken. Geen foto’s meer, mijn simcards zijn nog niet vol.
De afgelopen twee dagen bijna duizend kilometer afgelegd van Dunedin naar Wellington. Wel met de fiets maar niet erop deze keer, maar met bus, trein en ferry ( boot mag je niet zeggen schijnt). Morgen nog een stukje treinen, dan gaat het fietsavontuur vanuit ‘National Park’ weer verder richting Auckland, via de borrelende lava, en een stukje Coromandel als we een beetje voortmaken. Fiets met de bus mee was nog een spannend avontuur, na eerst een giegelende japanse/chineze bij het informatie centrum versleten te hebben. ( We willen graag van Dunedin naar ‘National Park – dat is een halte van de trein op het noordereiland-‘, hi hi u bent al op in Dunedin, ja dat weten we, hi hi welk national park, nu wel de halte van de trein op het noordereiland, hi hi u bent op het zuidereiland, ja dat weten we we willen graag naar het noordereiland, niks hi hi meer gelukkig greep een andere dame in en nam de zaak over, met haar hebben we de reis wel weten te boeken en nog lekker gepraat over de incompentie van de eerdere mevrouw, die trouwens ‘Gek’ heette).
Maar goed we hadden een bus geboekt bij AtomicShuttles, met gegarandeerd fietstransport op het fietsrek achter op de bus, speciaal gemaakt voor ‘gewone’ fietsen… bij aankomst was de chaufeur al zwaar over de rooie, op tilt slaan is een understatement toen ik hem wees op onze fietsen, en hem (vriendelijk) vroeg of we even samen konden uitzoeken hoe we de fietsen het beste in Christchurch konden krijgen. ‘Propably the best way is to ride them’ was zijn reactie, waarop hij de centrale belde en me vertelde dat hij me gewoon liet staan als ik de fietsen niet op het rek kreeg. Nu bleek dat onze fietsen heeel makelijk op het rek konden, alle drukte voor niks. Later heeft de chauffeur nog een excuss aangeboden hij had aardig wat problemen gehad op een eerdere rit, en bleek het verder een geschikte kerel, die de ligfietsen achterop de bus eigenlijk ook wel mooi vond. Tijdens de reis nog een andere ligfiets/ligdriewieler koppel gezien, helaas zaten we toen in de bus. We zijn trouwens blij dat we de weg naar Christchurch niet gefietst hebben, de drukke, lange highway-1 bied weinig afwisseling.
Overnachting in Christchurch, de volgende dag (vandaag dus)heeel vroeg op de trein naar Picton, nu hadden onze fietsen een eigen bagagehok, dat was wel mooi. Ook lekker vlot bij het uitladen, niks wachten tot je tas uit de wagen komt, fiets pakken en de boot op. Wel weer wachten tot de treintjes erop gereden zijn. Over drie uur zonovergoten ferry-tocht door de fraaie Sounds van Picton en de Cook-straat is niet zoveel te zeggen. Van Wellington gaan we weer niet zoveel zien, het beroemde Te Papa musuem was helaas dicht ’s avonds.
Na onze laatste mail uit Wanaka, hebben we ons op onze rustdag geestelijk ingespannen. Bij Wanaka bleek ‘Puzzle world’ te liggen, alwaar je je kunt verliezen in een doordacht doolhof, waar je echt na moet denken voor je de route gevonden hebt. Om bij te komen hebben ze een kantine waar houten constructie puzzels liggen, een aantal kende ik (bram) al, eentje ben ik nog steeds niet uit. Die heb ik maar gekocht. Kerst hebben we doorgebracht op de fiets (23.8 gemiddeld) en in het liefelijke Alexandra, verder weinig aandacht besteed aan kerst, wat extra lekkere dingen gekocht. Alleen hadden we de chocola beter niet in het zonnetje moeten laten liggen…..
’s Nacht nog een akkefietje gehad met een import-beest. Ik zeg Marieke, al sinds ze zes is en ik zeg stekels, de meesten kunnen nu wel raden wat er rond te tent scharrelde, voor de anderen het was een heuse egel, deze keer niet plat maar mooi rond. We hadden onze pannen ,met daartussen het vieze zakje van de eerder genoemde chocolade buiten laten liggen, blijkbaar vinden egels behalve slakken en wormen ook chocola lekker. Ik hoorder midden in de nacht gerammel van de pannetjes, hoofd maar eens naar buiten en zit er een egel heel gemoedelijk met de neus tussen onze spullen. Nu wel Marieke wakker gepord ( en dat is geen leuk karwei midden in de nacht) en haar hoofd ook de tent uit. Marieke blij. Foto gemaakt. en plastik maar weggeruimd. De egel was er toen nog niet van overtuigd dat al het eten weg was, tot groot vermaak van Marieke is hij/zij nog een aantal keer door onze pannen gestommeld, ik wilde eigenlijk wel slapen….. Via Ranfurly, naar de Moeraki gefietst, tijdens deze tocht hebben we wederom kennisgemaakt met de ‘Westerly’. We zijn een aantal keer van de weg afgeblazen, gelukkig was er weinig verkeer. Het grote voordeel van eerste kerstdag blijkbaar. Laatste stukje was wel mooi, heuveltje af, storm in de rug, 11 kilometer lang met 40-50 kilometer per uur zonder te hoeven trappen. Moeraki is een snoezig vissersplaatsje, en er liggen wat rotsblokken in het zand, ‘Seen it, Been there’ leuk voor het fotoalbum.
Dus hups naar Dunedin, via een aantal mooie kustweggetjes ( alwaar we een locale kiwi-ligfiets bouwer tegenkwamen, helaas niet op zijn ligfiets maar hij vond die van ons prachtig).
Dunedin was zonnig maar best wel frisjes, denk ongeveer net zo iets als Nederland 10-15 graden. Wel de Albatrossen en penguinen bekeken ( trouwens ook een Albatros vanaf de veerboot gezien) de steilste straat van de wereld niet beklommen en een ochtend lekker lui in een mooi zonnige botanische tuin. de groeten zeggen we dan, prettige jaarwisseling en tot de volgende keer.