Rotorura

hoi,

Vandaag verblijven we in Rotorua, een van de vele onuitspreekbare plaatsnamen op het noordereiland. Het lijkt hier wel oudejaarsavond: de hele dag door ruik je de stinkende zwaveldampen die overal uit de grond opstijgt.

Over oud en nieuw gesproken, oudejaarsavond hebben we genegeerd aangezien we het nieuwe jaar zijn begonnen met een wandeling over een (actieve…) vulkaan (de beroemde ‘Tongarira-crossing’). Een erg mooie zonnige dag en een erg mooie wandeling. Veel zwart lavagesteente en bovenop de berg vele andere kleuren. Vanaf de vulkaan konden we ook Mount Taranaki zien, 150 kilometer verderop en meestal is de top ervan niet te zien omdat er een wolk bovenhangt. Wij blij, het was een onbewolkte dag. De wandeling was absoluut de moeite waard ondanks dat je het met enig honderden tegelijk doet. Net als elke toerist zijn wij met de bus afgezet op de ene parkeerplaats om 8 uur later weer te worden opgehaald aan de andere kant.

De treintocht vanuit wellington begon voorspoedig, de conducteur begon over de intercom een ode aan treinreizen in het algemeen en deze reis in het bijzonder. We zouden een hoop te zien krijgen dat vanaf de weg niet zichtbaar was. Dat had hij beter niet kunnen doen. Na ongeveer een half uur werd de trein stilgezet, we moesten wachten tot een andere trein gepasseerd was. Na een half uur kwam de melding dat we nog onbepaalde tijd moesten wachten, er was een aardbeving geweest en ze moesten effe kijken of de rails er nog lagen. Ondertussen zagen we 200 meter verderop het verkeer over de snelweg voortrazen. Enig analogie met de Nederlands Spoorwegen was er reeds, en om het af te maken ook hier hebben ze last van het weer, niet van blaadjes, maar meer van het zonnetje. We waren nog niet vertrokken, of de melding kwam dat de rails te warm werden, dat de trein dan nog maar met 40km/u mag doorrijden en dat we daarom met bussen verder gingen….

Uiteindelijk kwamen we een uur te laat op onze bestemming aan, maar dat is nog ruim binnen de marges die ze/we hier aanhouden dus alles ok, de treinen hebben volgens mij niet echt als doel op tijd te rijden, mar meer om mensemn netjes en beleefd te vervoeren van A naar B. De wegen zijn hier op het noordereiland een stuk drukker, in plaats van vogeltjes hoor je alleen nog maar voortrazende autos. Wel jammer, maar helaas. De laatste dagen hebben we mede vanwege de hitte rustig voortgehobbeld, ’s ochtends fietsen en ’s middags pruttelende blubber en andere vulkanische argressie bekijken. Best wel geinig als je naast je in het weiland tussen de koeien de zure-rook wolken ziet opstijgen, weet niet of dat vlees echt lekker is. Gister de avond doorgebracht in een hot-pool.

Vandaag beetje wandelen door Rotorua, nieuwe hoefijzers voor Marieke kopen en lekkere ( van heel ver hier vandaan dus) biefstuk voor het avondeten. Hierna moeten we wel een beetje voortmaken, anders missen we ons vliegtui nog…..

Mail uit Nelson

Gegroet,

de kop is eraf, zowel voor wat betreft het fietsen als de regen.

De vlucht was prima verlopen, behalve dat de stewardessen nogal oud en sjagarijnig zijn bij UAL.

In Washington moesten we de dozen overslepen, de ruimte had twee deuren, door de ene deur kwamen de spullen binnen, daar moesten we de dozen en tassen door de douane tillen, om ze daarna door de andere deur weer naar buiten te geven. Tussen de twee deuren in zag je ons vliegtuig staan, wat een circus.

In Auckland het angstige wachten hoe het allemaal overgekomen was. Het eerste wat gebracht werd was oude tv-doos van een meisje. Dat het een doos was hebben we gereden, het had meer weg van een berg fietsonderdelen. Meisje moest bijna huilen, en ik(bram) begon me al wat zorgen te maken. Daarna kwamen twee fietsen van een Nederlands stel ( zij zwanger, kind van 2-3 bi zeg en lekker een paar weken fietsen) Deze dozen waren ook niet best meer, de fietsen waren OK. Toch weer wat meer reden om me zorgen te maken. Edoch, een opluchting, de dozen waren perfect heel, en naar later bleek was de inhoud ook 100% in orde.

Terwijl ik mijn eerste poging deed te verbranden, de zaak in elkaar gezet. En daarna Auckland in voor wat spullen. De stad in met de bus ging prima, terug hadden we wat meer moeite, aangezien we niet echt wisten waar ons backpackers zat. Hebben de Cup-haven bekeken, waar wat wedstrijdboten kwamen binnenvaren ( nou ja varen , ze werden gesleept), verder weinig bijzonders gedaan ons alleen verbaasd over de enorme hoeveelheid Japanners.

De volgende dag wat rondgefietst ten zuiden van auckland, en inderdaadd aardig wat bekijks. Fietsend gaat het nog wel, maar als we stilstonden hadden we stevast iemand die een praatje kwam maken: Is dat lekker fietsen,moet je geen vlaggetje, wat kost dat, waar koop je dat ( de jongen was best teleurgesteld toen ik vertelde dat je daarvoor best een eind moest fietsen), en tenslotte werden we bij iemand thuis uitgenodigd voor een hapje eten, omdat onze trein ging vertrekken konden we daar geen gebruik van maken.

Ook hier rijden de treinen niet altijd op tijd, we haddn een vertraging van ruim 20 minuten, maar wel een zit/ligplaats en de fietsen gingen net als de bagage van de andere passagiers in een aparte coupe. Om 8.00 ’s ochtends kwamen we brak aan in bewolkt Wellington (In Auckland scheen de zon en was het ca 25 C)Bram heeft kaarten gekregen bij de plaatselijke ANWB, vervolgens zijn we door de regen naar de boot gereden. Nadat alles aan boord was, inclusief de treinen, mochten dan eindelijk de fietsers aan boord ( via de rails…) Ik geloof dat net de laatste fietser aan boord was, toen de boot vertrok.

De boottocht van 3 uur was mooi, vooral het laatste deel waar je de sound (fjord) van Picton in vaart. Als eerste van de boot af en gelijk een mooie heuvelachtig tochtje langs de sound. De eerste heuvel niet vervloekt, de tweede wel! Het is hier erg groen, mooie bloempjes en alles wat bram met moeite in leven houdt, groeit hier volop, als onkruid!!!

Onze overnachting in Havelock was weinig bijzonder. We waren vooral moe, heel erg moe, zal wel te maken hebben met 3, 4? nachtjes kort slapen. En vanmorgen dus wakker geworden met dat zachte getik op je tent. Het regende en tot net regende het nog steeds.

De 75 km durende tocht was vast erg mooi tussen de mist en de regen door. Met heuvels (wederom de tweede zwaar vervloekt), regen en echt doorweekt fietsen, was het niet altijd even leuk. En dit was dan een droog gebied… de westkust schijnt echt nat te zijn! Dus heb ik hier in Nelson een regenjack gekocht. En straks lekker een warme douche, hapje eten en morgen weer verder.

Nog geen foto’s, rolletjes raken niet echt vol als het zo nat is.

Op zich gaat het fietsen wel goed, zo voor de wind langs de kust bij Nelson, of lekker bergaf. Alleen moet dat bergop nog wennen. Verkeer viel me tot nu toe mee, al moet je zo af en toe de berm in om de voorkomen dat een vrachtwagen het voor je doet. Moet wel zeggen dat er leukere dingen zijn dan een stel wielen die met 100 kilometer per uur langs je hoofd suizen. Hebben ook al aardig wat verhalen gehoord van mensen die het opgegeven hebben en maar met de auto verder zijn gegaan.

Hokitika

Hoi,

Groeten uit Hokitika (of zoiets, na een dag kunnen we het nog steeds niet onthouden) aan de westkust van NZ, met ZON! Het regent hier per jaar 7000 mm, dat is 7 meter, dus we zijn blij dat het vandaag droog is.

De bergen hebben we tot nu toe overleefd. Na Hanmer Springs zijn we naar de oostkust van NZ gegaan, om vervolgens weer richting de bergen te trekken. De highway 1 was even schrikken: het kan echt druk zijn op de weg, maar op een lekke band na geen problemen. De bergen op met tegenwind was niet altijd even fijn, vooral als het lijkt dat de weg vlak is, maar in werkelijkheid vals plat omhoog is. Met een overnachting in een hotel aan de voet van de alpen zijn we de steile Porters Pas omhoog gegaan. 10% over 3 kilometer, gemiddeld, het laatste stuk was echt geen 10% meer!!! Met 3 km per uur zijn we omhoog gezwoegd of geklauterd of hoe je het ook wilt noemen. Maar wel alles fietsend! En we zijn niet ingegaan op het aanbod van de hotelmanager om ons voor 10 NZ dollar naar boven te laten brengen! Trots en vooral een geweldig uitzicht op de besneeuwde toppen wachtten ons. Zon, groene weiden, geweldig! Het was meteen de zwaarste dag tot nu toe.

Gisteren de Arthurs Pass overgestoken: niks geen beautiful view, gewoon miezerregen en mist! Daarna een eindeloze afdaling (2 kilometer lang, 16%, goed de remmen inknijpen). Vandaag een dag rust, vinden de beentjes vast fijn, een beklimming op de vroege ochtend vinden ze in ieder geval niet leuk. En morgen verder richting het zuiden, naar de gletsjers.

Mail uit Hanmer Springs

Zo, we zijn weer een stukje verder. Droog deze keer, goed doorvoed en ‘uitgerust’ en in het grote dorp Hanmer Springs, beroemd vanwege zijn plaatselijke heet water bron. 78 km terug zit ook een heet water bron, Maruia Springs. Daar hebben we gisteren in gestoomd, toen nog wel in de stromende regen. De regen is vanmorgen ergens opgehouden en inmiddels is ook de tent weer droog. Gisteren 100 km gefietst (okee, bijna dan, op 100 meter na) en vandaag de eerste grote pas over, de Lewis Pass (912 meter). Was wel een mooie klauter partij, vooral omdat ie meteen naast onze slaapplaats begon. Dus met totaal niet warme beentjes de berg op, maar we hebben het gehaald, een appeltje boven op de berg en met grote snelheden weer naar beneden snellen. Helaas waren er tussendoor ook nog wat kleine, venijnige klimmetjes. Omgeveing is prachtig: geel van de brem en van de lupines

Paar dagen terug een dag gekayakd op zee in het Abel Tasman Park. Was een tocht onder begeleiding van een goede gids, de groep bestond uit Marieke en Bram! Erg aangenaam, konden we lekker in ons eigen tempo peddelen, vogeltjes en zeehondjes kijken. De gids was zeer onder de indruk van ons peddeltempo en techniek.

Het is een erg onbewoonde wereld hier. Menig dorp bestaat naar ons idee alleen op de kaart, in werkelijkheid is het niet meer dan een, soms twee en soms geen huizen. Wel heel veel schapen in allerlei soorten en maten, (alleen verkrijgbaar in de kleur wit, het zwarte schaap kennen ze hier geloof ik niet): met lang haar, met krullen, en kaal. Voor ons betekent deze onbewoonde wereld dat we goed moeten letten op de hoeveelheid eten die we kunnen inslaan. Soms vragen we ons af hoe de mensen hier zelf aan hun eten komen, 100 kilometer rijden met de auto voor de supermarkt is natuurlijk niet zo heel ver. 🙂 Geldautomaten ging ook bijna mis, gelukkig kun je hier overal met de creditcard betalen, inclusief de buurtsuper.

Onze route: Picton-Havelock-Neson-Marahau-middle of nowhere-Murchison-Maruia Springs-Hanmer Springs-?

Planning is nu twee dagen ‘vlakke’ en hopelijk iets zonnige oostkust te fietsen om vervolgens weer de Alpen in te duiken en de Porters en Arthurs pas over te gaan.

Groetjes en schaats ze…

Auckland

Zo,

het zit erop, nu alleen nog een paar uurtjes vliegen en we zijn weer lekker thuis.

Eergisteren en met name vandaag uitermate rotweer gehad, zeiknat, koud en moe over een lekker drukke weg terug naar de bakcpackers waar onze dozen stonden. Wat dat betreft niet erg dat we weggaan, goeroes hier beweren dat het nog twee weken rotweer blijft. Gisteren was wel weer een fraaie tocht over de coromandel. Wat dat betreft jammer, maar goed we moeten weer gaan werken om de tijd tot de volgende vakantie te overbruggen. 😉

Op zich heeft NZ weinig fauna, op de enorme berg vogels na. We zien wel veel zoogdieren met name doodgereden possumes vaak in staat van ontbinden, lekker als je met lichte wind mee bergop gaat. Eerdags dachten we dat een Possum nog een beetje leefde, het bewoog. Bij nadering bleek achter dat een wezel ( of fret of marter of zoiets) in het karkas gekropen was en lekker aan het smikkelen, het beest sprint bloedbesmeurd weg toen we langskwamen. Ook smeuig was de Possum die zijn Darmen in de volle lengte over de weg had liggen.

Vandaag heeft Marieke haar gelukkigste dag gehad, tegen de middag kwamen we een stekelbeest tegen die een poging deed de berm te beklimmen, Marieke heeft hem/haar even geholpen. Beest moet last hebben gehad van een jetlag, het was echt klaarlichte dag.

Vandaag dus de 2500 kilometer gepasseerd.\Vier ‘echte’ lekke banden. 4 lekker banden door gedonder met de velgen en het velglint. En vandaag op de valreep een heuze klapband door een totaal versleten achterband bij bram. Voor de rest zijn de fietsen ( en wij) prima de vakantie doorgekomen, de fietsen piepen wat en wij moeten nog een keer vervellen..

Tocht van Rotorua hierheen was weinig bijzonder, afgezien van de oversteek van de Coromandel. Vrij veel verkeer ( kiwi op weg naar huis), drukke campings met te veel vaste bewoners. Wel lekker in Miranda op een rustige camping de laatste nacht in de tent, na lekker in de hotpool wat bijgekomen te zijn. nu op naar de nederlandse sneeuw (als het er nog ligt…)